#ATYPOWY

Dzisiaj nieco „poważniej” niż zwykłam pisać. W przypływie emocji powstał ten wpis.

 W pierwszej wersji był bardziej „kontrowersyjny”, ale po skonsultowaniu się jedną

z przyjaciółek (weszło RODO, więc nie wiem czy mogę użyć jej danych osobowych) przyznałam jej rację i zmieniłam nieco treść ;-).

Jestem fanką pewnego serialu na Netflix, nie wiem może to moje zboczenie zawodowe, ale w każdym odcinku widziałam sytuacje „z życia wzięte”, którymi spotykam się na co dzień w pracy. Ten kto mnie zna, ten pewnie od razu zgadł, że mam na myśli serial „Atypwy”.

 Z utęsknieniem czekam na trzeci sezon.


Ale do rzeczy…

Jak pisałam powyżej wiele sytuacji jest mi bliskie, ponieważ pracowałam i wciąż mam możliwość pracować z dziećmi takimi jak główny bohater. Jest mi przykro, że tacy ludzie są przeważnie odtrącani od reszty społeczeństwa, które defacto nie chce poznać.

Chcę Wam nieco przybliżyć historię chłopca, ale najpierw kilka zdań wyjaśniające tytuł.

(Zabrzmiało to jak na studiach, kiedy wykładowca przez godzinę może mówić i mówić o swojej profesji, ale nie bójcie się to tylko kilka zdań i nie muście tego notować do zeszytu :P)

Atypowy – cóż to znaczy?

Inaczej rzecz ujmując, to cechy, zachowania, które różnią się od tych pospolitych, dobrze nam znanych.

Dobrym przykładem będzie tu baśń H.Ch. Andersena „Brzydkie Kaczątko”. Każdy z nas powinien znać tą historie, o kaczęciu, z którego wyrósł dostojny łabędź.

IMG_4628
  • fotografia pochodzi z książki pt. ,,365 bajek na dobranoc”.

 

Podobne perypetie (odtrącenie od społeczeństwa) ma główny bohater serialu, Sam.

Sam, to 18-sto letni chłopak, u którego w dzieciństwie zdiagnozowano Autyzm.

Serial pokazuje z jakimi problemami musi się zmierzyć on i jego rodzina.

Próbuje w pełni osiągnąć samokontrole nad swoim życiem, co nie jest proste, ponieważ odróżnia się od reszty swoich rówieśników.

Rodzina musiała przeorganizować swoje życie pod kątem jego potrzeb:

– rozporządzając przy tym zadania na cały tydzień:

* wizyty z psychologiem,

* grupa wsparcia, do której uczęszczała mama, Elsa. I wiele innych.

Sam chodzi do tej samej szkoły co jego młodsza siostra, Casey, która wybawia go

z trudnych dla niego sytuacji (np. podaje mu pieniądze na lunch, stawia do pionu rówieśników, którzy naśmiewają się z niego, kiedy nie rozumie żartów, pewnych powiedzeń – dla takich ludzi wszystko jest odbierane w sposób dosłowny).

Jak wcześniej wspomniałam jego rodzina musi dostosować się do codziennych rytuałów, ponieważ Autyści funkcjonują schematycznie. To znaczy, że np. codziennie o tej samej godzinie jedzą posiłki, nie zaczną innej czynności, póki nie skończą wcześniej już rozpoczętej, mają np. swój system nakładania warzyw na kanapkę. Można by wyliczać tych przykładów w nieskończoność. Mogą też popaść w złość, kiedy „rytuału” nie mogą skończyć, gdy ktoś np. im przerwie.  Świetnie obrazuje, to jedna ze scen, w której jego siostra ma urodziny i od lat wykonuje dla niej ciąg pewnych zadań, np. obudzenie jej

o godz., w której się narodziła, zrobienie dla niej napoju, który musi wypić czy wspólne wykonanie tańca.


Serial w świetny sposób ukazuje wielkość problemu spostrzegania ludzi z Autyzmem       i ich rodzin. Obala mit, że” Autystyczni” są nieporadni, wszyscy mają zdiagnozowaną niepełnosprawność w stopniu głębokim. Owszem są tacy ludzie, którzy mają spektrum autyzmu ze zdiagnozowaną niepełnosprawnością sprzężoną, ale to nikogo nie upoważnia by zostali wykluczeni ze społeczeństwa.

Atypowy(1)

Serial, ten ukazuje nastolatka, który jest w pełni sprawny fizycznie, intelektualnie

a nawet w tej kwestii przewyższa rówieśników normą intelektualną. Sam interesuje się pingwinami, zna wszystkie gatunki, jego rysunki są profesjonalne. Natomiast nie odnajduje się w relacjach z rówieśnikami. Jego młodsza siostra jest jego „stróżem”,

w trudnych sytuacjach. Ma jednego przyjaciela, z którym razem pracują w salonie komputerowym (to kolejny dowód na to, że też mogą pracować i się usamodzielnić).

Uczęszcza do psychologa (to żaden obciach, nawet dla zwykłego „śmiertelnika”), na sesjach rozmawia o swoich obawach, lękach. Uczy go jak małymi krokami przekraczać swoją strefę komfortu.

Zahid, zwariowany przyjaciel Sama w praktyczny sposób zachęca go do pokonywania własnych barier. Tym samym udaje mu się poznać jak wchodzić w relacje damsko – męskie. Pagie za nim stała się jego dziewczyną była „królikiem doświadczalnym”. Poznał uczucie zranienia, swoich i cudzych. Pagie nie odrzuciła informacja, że Sam jest „inny” niż reszta nastolatków. Jako jedyna (oczywiście nie licząc jego przyjaciela) próbowała zrozumieć jego „inność”. Zawsze broniła go przed niemiłymi wyzwiskami.

Ich związek łamie stereotyp, pełnego odrzucenia społecznego i pozostawienia samego sobie osób takich jak Sam.


Ten serial jest genialny dla wszystkich, małych, dużych, starych i młodych.  Apeluje byśmy byli bardziej tolerancyjni, pomocni i nie bali się zawierać z nimi koleżeńskich relacji.

Uczula także służby, aby stali się świadomi jak odróżniać osoby autystyczne od ludzi po narkotykach. Zachowania są podobne: agresywność, powtarzalność słów, czy niestandardowa rotacja dłoni, ale przyczyna zachowań jest inna.


Ze szczerego serca polecam go nastolatkom, by uwrażliwić ich na pewne sytuacje, które mają miejsce w szkołach.

To nie tylko szereg dramatycznych scen, ale i komedia, która bawi do łez.

Także zachęcam do obejrzenia chociaż odcinka, ale zapewniam, że na jednym się nie skończy. 🙂

IMG_4622(1)

Miłego weekendu.

Reklamy

9 thoughts on “#ATYPOWY

  1. Pingback: #wiemczujepomagam |

  2. Pingback: #wiemczujepomagam

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s